Osteodystrakcja

W wyniku utarty zębów dochodzi do degradacji tkanki kostnej szczęk. Jest jednak możliwe uzupełnienie ilości kości potrzebnej do wszczepienia implantu.

Do alternatywnych metod augumentacji kości szczęk zaliczamy:

•  osteodystrakcja - przemieszczanie interpozycjonalne

•  autoprzesczep - zastosowanie wszczepów kości autogennej (własnej)

•  sterowana regeneracja kości z zastosowaniem biomateriałów, błon zaporowych (membran) oraz preparatów aktywnych

           biologicznie preparatów krwiopochodnych (PRP)

Osteodystrakcja

Technika osteogenezy dystrakcyjnej. Polega na stopniowym wydłużaniu kości przy wykorzystaniu urządzeń zwanych dystraktorami kostnymi (osteodystraktorami). Została ona wprowadzona do ortopedii narządu ruchu przez Ilizarowa w

1975 r. Zasady metody opierają się na rozciąganiu kości o około 1,0 mm dziennie. Aktywowane w osteodystraktorze siły rozciągające pozwalają na gojenie się kości i ciągłą produkcję kostniny. Ponadto łagodny, stopniowy wzrost długości kości umożliwia wydłużanie mięśni, nerwów, błony śluzowej i skóry.

Zalety leczenia

•  wysoki współczynnik sukcesu (ponad 95%) w porównaniu z techniką przeszczepów kostnych (75-80%)

•  niewprowadzenie materiału, który mógłby być odrzucony przez organizm

•  brak wskazań do przeszczepiania kości i brak konieczności jego przeprowadzania (trudności w pozyskaniu kości autogennej i

           zwiększenie traumatyczności zabiegu)

•  zminimalizowanie ryzyka przeniesienia zakażeń materiałów pochodzenia biologicznego

•  stopniowa dystrakcja zachodząca również w obrębie tkanek niezmineralizowanych, dzięki której kość jest cały czas stabilizowana i

           właściwie odżywiana

•  powtarzalność rezultatów osteodystrakcji i metody

•  lepsze efekty kosmetyczne ze względu na dystrakcję tkanek miękkich

•  brak potrzeby korekcji tkanek miękkich w większości przypadków

•  bezbólowość

•  nieskomplikowany charakter procedury chirurgicznej

•  możliwość stosunkowo szybkiego wszczepienia implantów

W latach 80 XX w. metoda ta została zastosowana w chirurgii jamy ustnej i w chirurgii szczękowo-twarzowej, głównie w przypadkach wrodzonych deformacji czaszki twarzowej. Dystrakcja pionowa wykorzystywana jest w wydłużaniu segmentów kości, a wskazania do niej stanowią: leczenie częściowych defektów wyrostka zębodołowego, leczenie atroficznych segmentów kości szczęk, korekcja pionowa, przemieszczenie segmentów kości z zębami, leczenie zgryzu otwartego i zębów ankylotycznych.

Proces dystrakcji

Osteotomia

Czas gojenia: 3-7 dni.

Czas konsolidacji - mineralizacji: 3-6 tygodni.

Usunięcie dystraktora

Dodatkowe modelowanie kości.

Wszczepienie implantów: 8-12 tygodni.

Leczenie protetyczne: 6-12 miesięcy. Zalecane jest odroczone aktywowanie implantów i odroczona odbudowa protetyczna na implantach - implant loading.

Przeciwskazania

Leczenie tą metodą można stosować u pacjentów w każdym wieku, jednak istnieją względne i bezwzględne przeciwskazania:

•  nieuregulowana cukrzyca

•  niedobory immunologiczne

•  osteoporoza

•  stany po radioterapii,

•  palenie dużej ilości papierosów,

•  zła higiena jamy ustnej,

•  przewlekłe choroby przyzębia.